آنتروپی مغزی ناشی از سیلوسایبین و بازسازی الگوهای هیجانی پایدار

پژوهش‌های اخیر بر روی ترکیبات روان‌گردان مانند سیلوسایبین، بینش‌های تازه‌ای درباره درمان مقاومت به درمان در افسردگی و اضطراب ارائه داده‌اند. بر اساس فرضیه «مغز آنتروپیک»، سیلوسایبین با اتصال به گیرنده‌های سروتونین 5-HT2A، موجب به هم ریختن الگوهای صلب و انعطاف‌ناپذیر اتصالات مغزی می‌شود.

در شرایط عادی و به ویژه در اختلالات خلقی، مغز در الگوهای اتصالی تکراری و بسیار محدود (Hyper-rigid connectivity) قفل می‌شود که نمود بالینی آن باورهای منفی ثابت درباره خود و جهان است. اندازه‌گیری آنتروپی مغزی با fMRI نشان داد که تحت تأثیر این ترکیب، انعطاف‌پذیری اتصال میان نواحی مختلف که معمولاً با یکدیگر ارتباط برقرار نمی‌کنند، به شدت افزایش می‌یابد.

افزایش موقت این بی‌نظمی کارکردی (Entropy)، امکان «بازنشانی» (Reset) اتصالات شبکه حالت پیش‌فرض را فراهم می‌سازد. ارزیابی‌های روان‌شناختی پیگیرانه نشان دادند بیمارانی که بالاترین سطح از سازمان‌زدایی ساختار صلب مغز را در طول تجربه تجربه کرده بودند، پایدارترین بهبود را در انعطاف‌پذیری شناختی و کاهش نمرات افسردگی و اضطراب تا چندین ماه بعد گزارش کردند.