صبر در برابر ناملایمات روزمره می‌تواند اضطراب را کاهش دهد
فردین ازهری13 بازدیدسلامت
یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که پرورش صبر در برابر آزارها و ناملایمات روزمره می‌تواند کاهش اضطراب عمومی را در گذر زمان پیش‌بینی کند.
یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که اگرچه کشمکش‌های مذهبی و معنوی با اضطراب بالاتر در دانشجویان مرتبط هستند، اما پرورش صبر در برابر آزارها و ناملایمات روزمره می‌تواند کاهش اضطراب عمومی را در گذر زمان پیش‌بینی کند. این پژوهش که در ژورنال Psychology of Religion and Spirituality منتشر شده است، نشان می‌دهد که صبر، سلامت روان را به صورت مستقل ارتقا می‌بخشد، نه اینکه لزوماً دانشجویان را در برابر استرس خاص ناشی از تردیدهای اگزیستانسیال (وجودی) محافظت کند.
مذهب و معنویت اغلب احساس معنا و حمایت اجتماعی ایجاد می‌کنند. با این حال، این نظام‌های اعتقادی همیشه برای سلامت روان‌شناختی سودمند نیستند. بسیاری از افراد تنش‌ها، تردیدها و هیجانات منفی عمیقی را در ارتباط با ایمان خود تجربه می‌کنند؛ روان‌شناسان این تجربیات را «کشمکش‌های مذهبی و معنوی» می‌نامند.
این کشمکش‌ها می‌توانند اشکال گوناگونی داشته باشند؛ از جمله احساس خشم نسبت به یک نیروی الهی، درگیری با اعضای یک جامعه مذهبی، یا نگرانی‌های عمیق درباره لغزش‌های اخلاقی. پژوهش‌های پیشین این تنش‌های ایمانی را به سطوح بالاتری از اضطراب و علائم افسردگی پیوند داده‌اند. دوران دانشگاه زمان بسیار رایجی برای ظهور این بحران‌هاست، زیرا افراد در سنین بلوغ و جوانی اغلب باورهای موروثی را زیر سؤال برده و چهارچوب‌های معنایی جدیدی را جستجو می‌کنند.
لورا اوپنیکس (Laura Upenieks)، جامعه‌شناس در دانشگاه بیلر، و همکارانش می‌خواستند دریابند چه ویژگی‌های روان‌شناختی ممکن است به افراد در مدیریت این دشواری‌ها کمک کند. آن‌ها بر فضیلت «صبر» تمرکز کردند. در اصطلاح روان‌شناختی، صبر یک مهارت مقابله‌ای فعال است که شامل تنظیم هیجان و توانایی تحمل سختی‌ها بدون رفتارهای تکانشی می‌شود.
پژوهشگران سه نوع متمایز از صبر را مورد بررسی قرار دادند:
۱. صبر بین‌فردی: که شامل مدیریت ناکامی و خشم در ارتباط با دیگران است.
۲. صبر در برابر سختی‌های زندگی: که نشان‌دهنده ظرفیت تحمل بحران‌های بزرگ زندگی است.
۳. صبر در برابر ناملایمات روزمره: که توانایی تحمل آزارهای روزمره مانند ماندن در صف‌های طولانی یا ترافیک سنگین را نشان می‌دهد.
تیم تحقیق گمان می‌کرد که صبر ممکن است افراد را در برابر اضطراب ناشی از آشفتگی‌های معنوی محافظت کند. فرضیه آن‌ها این بود که یک فرد صبور ممکن است از ثبات هیجانی لازم برای پردازش پرسش‌های عمیق وجودی برخوردار باشد، بدون اینکه مغلوب ترس یا استرس شود.
برای آزمایش این فرضیه، پژوهشگران داده‌های ۲۷۴ دانشجوی کارشناسی را در یک دانشگاه بزرگ مسیحی در جنوب ایالات متحده بررسی و مسیر تحصیلی آن‌ها را رصد کردند. دانشجویان در ترم اول و مجدداً در سال آخر تحصیل خود پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند.
پرسشنامه‌ها از دانشجویان می‌خواست میزان تجربه کشمکش‌های مذهبی یا معنوی طی سال گذشته را ارزیابی کنند. همچنین پرسشنامه‌ای برای سنجش علائم اضطراب فراگیر در طول هفته گذشته و بخشی مجزا برای ارزیابی سطح سه نوع صبر در اختیار آنان قرار گرفت. پژوهشگران از روش مدل‌سازی نمره تغییر پنهان (Latent Change Score Modeling) استفاده کردند تا وضعیت اولیه و مسیر تکامل متقابل این متغیرها را در دوره ۴ ساله تفکیک و جهت ارتباط آن‌ها را مشخص کنند.
در آغاز دانشگاه، دانشجویانی که کشمکش‌های معنوی مکررتری داشتند، سطوح بالاتری از اضطراب را نیز گزارش کردند؛ الگویی که در طول زمان نیز پابرجا ماند و افزایش کشمکش‌های معنوی با افزایش علائم اضطراب همراه بود.
اما هنگامی که محققان بررسی کردند آیا صبر نقشی به عنوان سپر دفاعی ایفا می‌کند یا خیر، داده‌ها این فرضیه را تأیید نکرد؛ تعامل آماری بین صبر و کشمکش‌های معنوی معنادار نبود و صبر نتوانست شدت اثرگذاری تردیدهای معنوی بر افزایش اضطراب را مهار کند. از آنجا که بحران‌های معنوی سیستم باورهای بنیادین فرد برای فهم جهان را به چالش می‌کشند، صرف تاب‌آوری هیجانی برای رفع این پریشانی کافی نیست.
با این وجود، صبر به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده مستقل برای سلامت روان عمل کرد. در ترم اول، صبر بین‌فردی و صبر در برابر سختی‌های زندگی با اضطراب اولیه کمتر همراه بود. اما در بازه ۴ ساله، دانشجویانی که توانایی بیشتری در تحمل «ناملایمات و آزارهای روزمره» پیدا کرده بودند، کاهش چشمگیری در علائم اضطراب تا سال آخر نشان دادند. این موضوع نشان می‌دهد که جلوگیری از تشدید ناراحتی‌های جزئی روزمره می‌تواند فضای روانی پایداری برای ارتقای کلی سلامت روان فراهم کند.